AT5: Laatste nieuws

Grachtenfestival verkast naar Tuincentrum Osdorp: klassieke klanken tussen de planten

Thu, 13 Aug 2026 11:47:54 GMT

Wie dacht dat je voor klassieke muziek alleen in het Concertgebouw moet zijn, heeft het mis. Ook bij Tuincentrum Osdorp hoor je woensdagmiddag Honegger, Ravel en Händel. Tussen de planten en winkelwagentjes luisteren muziekliefhebbers naar een concert georganiseerd door het Grachtenfestival. "Je zag de prijskaartjes dansen op de muziek."

Eigenlijk zou het concert binnen in de kas plaatsvinden, maar vanwege de hoge temperaturen werd dat last minute naar buiten verplaatst. "En hier is gelukkig aan schaduw geen gebrek", lacht directeur van het Grachtenfestival Tonko Grever. "Er staan hier genoeg parasols en planten, dus die hebben we gewoon even verplaatst naar buiten."

Het Grachtenfestival is het grootste klassiekemuziekfestival van Nederland. Van 7 t/m 16 augustus zijn er meer dan honderdvijftig optredens verdeeld over de hele stad. Van de ambtswoning tot de Sloterplas en van winkelcentrum Boven 't Y tot de Zuidas. De keuze voor Tuincentrum Osdorp is volgens Grever dan ook logisch. "Het thema van het Grachtenfestival dit jaar is groen. Ikzelf - en bijna heel Amsterdam - versiert zijn hele balkon met groen van een tuincentrum. Dus als ik aan groen denk, denk ik aan het tuincentrum."

Legendarisch

Het publiek is gecharmeerd van de muziek en de locatie. "Ik kom hier al veertig jaar, dus om dit een keer mee te maken is heel aangenaam", vertelt een bezoeker. Een ander: "Over een paar jaar vertrekt het tuincentrum. Dus dit maken we toch mooi nog maar mee. Ik zou het best legendarisch willen noemen."

Muzikanten Isaac Lottman en Lisa Jacobs spelen - misschien niet heel opvallend - voor het eerst in een tuincentrum. "Het smaakt wel naar meer. Het was grappig genoeg meer sfeer dan ik had verwacht. Met alle mooie planten om ons heen, af en toe een briesje of een bijtje dat voorbijvliegt."

Mysterieuze meteorietinslag naast Paradiso: "Normaal zou niets van de binnenstad over zijn"

Wed, 12 Aug 2026 18:00:00 GMT

Het was even schrikken afgelopen maand, toen een meteoriet plots insloeg in de tuin van Paradiso, precies op de plek waar daarvoor het mini-huisje van Leonard van Munster stond. De kunstenaar houdt de plek sindsdien nauwlettend in de gaten en merkte vanmorgen op dat de meteoriet elke tien minuten actief begon te roken. AT5 ging mee op inspectie: "Je weet nooit wat zo'n ding vanuit het heelal meeneemt."

"Ja, het is een behoorlijke krater geworden", merkt Van Munster op, terwijl hij met een drukspuit vloeistof in het gat spuit. "Normaal gesproken is er van de hele binnenstad niets over als zo'n ding uit elkaar spat, dus we hebben eigenlijk geluk gehad."

De meteoriet, die "op een haar na" Paradiso miste, kwam neer op het veldje naast de poptempel, tot voor kort de verblijfplaats van het welbekende mini-huisje. Of de kunstenaar het huisje mist? "Ik vond het altijd leuk om erlangs te fietsen na het uitgaan, om te zien of de lampjes brandden. Maar het is een tendens: alles moet tijdelijk zijn en snel weer weg."

Onzichtbare dreiging

Van Munster loopt om de krater heen: "Heet hier hè, het gloeit behoorlijk." Zorgen maken over de meteoriet hoeven we ons volgens hem niet: "Het is nu safe, hij is niet uit elkaar geknald."

"Maar we moeten ons wel zorgen maken over de toekomst", vervolgt hij. "Vroeger waren we bang voor onweer, de dreiging van God, zaken die ongrijpbaar zijn, maar tegenwoordig is de mensheid een bedreiging voor zichzelf."

Een Duitse toerist komt het terrein op lopen: "It makes me think of tonight, when the sun goes out." Van Munster knikt: "The eclipse." "Yes, yes, the eclipse." De Duitser vertelt enthousiast over de vallende sterren die vannacht verwacht worden, totdat zijn vrouw hem vanaf de straat terugroept.

Met het werk wil Van Munster dan aandacht vragen voor onzichtbare dreiging: "Het is een inslag in stilte. Neem de klimaatproblemen: iedereen weet al jaren dat het warmer en warmer wordt, en als het eenmaal zo ver is, dan kun je niet meer terug."

"Niemand wil tegenwoordig een stapje terug doen, terwijl de mensheid zichzelf ten gronde richt. Maar uiteindelijk moeten we het toch met z'n allen doen."

Hardlopen op Beethoven en muziek tussen vleesetende planten: Grachtenfestival begint weer

Fri, 07 Aug 2026 06:00:00 GMT

De 29e editie van het Grachtenfestival gaat beginnen. Tijdens het jaarlijkse festival worden er op bijzondere plekken in de stad klassieke en jazzconcerten gegeven, met dit jaar een groen thema. Daarom kun je vanaf vandaag op meer dan honderd groene locaties terecht voor concerten.

Het festival wordt vanavond geopend in Zuidas-toren Valley, door trombonist Arjan Linker. Daarna zullen nog meer dan honderdvijftig concerten volgen, waarvan sommige ook gratis toegankelijk.

Grachtenfestival

Het Grachtenfestival is het grootste festival in Nederland op gebied van jazz en klassieke muziek, en biedt daarbij een podium aan jong talent. Ieder jaar staat een nieuw thema centraal, waarop de concertlocaties worden aangepast.

Zo kun je op zondag 9 augustus vijf kilometer hardlopen door het Flevopark, op de Vijfde Symfonie van Beethoven. Op woensdag 12 augustus wordt er opgetreden in Tuincentrum Osdorp met cello- en vioolmuziek. Het festival eindigt op zondag 16 augustus, met een muzikale estafette langs bestaande en voormalige muziektenten in de stad.

Queerkoren uit hele wereld in Concertgebouw: "We willen de diversiteit van Taiwan laten zien"

Mon, 03 Aug 2026 16:14:33 GMT

Van over de hele wereld komen ze, de acht queerkoren die vanavond in het Concertgebouw staan tijdens de tweede editie van het Korenfestival. En hoewel het vooral een feestje moet worden, hebben ze ook een boodschap met de wereld te delen: "Ik wil dat de wereld weet dat Amerika een trots land is, met mensen met allerlei verschillende achtergronden. Juist die diversiteit maakt ons land."

De mannen van het Gay Men's Chorus uit Los Angeles moeten het bekennen: ze zijn wel een beetje zenuwachtig in aanloop naar hun repetitie: "Maar het is een geweldige mogelijkheid om onze boodschap met de rest van de wereld te delen", vertelt RJ.

Ook Anch uit Londen voelt het kriebelen in zijn buik: "Ik dacht dat ik niet zenuwachtig was, maar nu je het vraagt.."

Amerikaanse gospel en Japanse ballads

Dit is de tweede editie van het Korenfestival, na een eerste succesvolle editie tien jaar geleden. Bijzondere gasten deze avond zijn het G-Major Chorus uit Taiwan, het enige koor uit Azië. "Ik kijk uit naar ons optreden, omdat we veel liedjes uit Taiwan zingen", vertelt Allan. Weylin ziet er naar uit om met hun muziek de diversiteit van Taiwan te laten zien: "Want we zingen in allerlei talen, onder andere Japans."

En naast dat vanavond vooral een feestje wordt, vinden de deelnemers het ook belangrijk om hun boodschap uit te dragen. RJ: "Het is een geweldige kans om onze boodschap van thuis met de rest van de wereld te delen. Juist in deze tijd, met alles wat er in de wereld gebeurt, betekent dat heel veel voor ons."

"We herinneren ons allemaal nog de recente gebeurtenis in Berlijn", vertelt Anch. "Dat was verschrikkelijk. Daarom moeten we samen zingen, in verbondenheid, en onze stem laten horen. Uiteindelijk zijn we gewoon aardige mensen. Er is geen reden om ons te haten."

Te tof doen, etnische fetisjen en zoeken naar jezelf: Glen Faria en Kiriko Mechanicus in De Zwoele Stad

Thu, 30 Jul 2026 17:15:00 GMT

De talkshowtafel van De Zwoele Stad staat dit jaar in de Amsterdamse Poort op het Bijlmerplein. Afgekoeld met schaafijs, waaiers en voetenbadjes, zweten de zestien gasten en vier presentatoren zich door de zwoelste editie ooit. Gesprekken over de zomer, de stad, wat er goed gaat en wat er beter kan. Over cultuur, ondernemerschap, muziek en humor. En natuurlijk over de bloedhitte: want klagen kunnen wij Amsterdammers als geen ander. Kijk nu naar De Zwoele Stad!

Zelden maakten we De Zwoele Stad bij iemand in de voortuin, tot nu: Glen Faria, singer-songwriter, theatermaker en presentator, woont sinds een paar jaar aan het Bijlmerplein. Hij is teruggekeerd naar Zuidoost, het stadsdeel waar hij opgroeide, en vindt het er geweldig. Niet alles is hetzelfde, dus dat is soms even wennen, maar dat geldt ook voor Glen zelf: hij vertelt hoe en waarom hij zichzelf de afgelopen jaren steeds opnieuw uitvond. Naast hem zit documentairemaker Kiriko Mechanicus, met op schoot een witte bol fluff: haar hondje Dante. Kiriko heeft als filmmaker een breed palet aan interesses, van culinaire geschiedenis tot goochelaars en etnische fetisjen. Allemaal leuk en aardig, maar Dante steelt als derde (en schattigste) gast van de dag natuurlijk eigenlijk de show.

Van duiven tot Medusa: De Parade is terug in de stad, "Mooiste plek op aarde"

Thu, 30 Jul 2026 11:14:23 GMT

Theaterfestival De Parade is weer terug in het Martin Luther Kingpark. We kijken mee met de voorstellingen van nieuwkomer Geert Sweep en Ellen ten Damme, die al jaren op De Parade speelt. Zijn debuut voelt als 'een koortsdroom' en gaat over duiven. Ten Damme maakt een 'Oudgriekse meezingshow'.

Na afloop van zijn derde voorstelling van de dag, loopt theatermaker Geert Sweep zwetend van het podium af. "Ik denk dat ik na afloop compleet gesloopt, maar ook hartstikke fit ben", lacht hij. Deze week speelt hij gemiddeld drie keer per dag een voorstelling, die hij zelf schreef. Ook maakte hij zelf het decor en kostuums.

Het is zijn eerste keer op De Parade. "Gisteren was ik klaar en helemaal gesloopt en toen moest ik huilen van ontlading. Het is zo bijzonder om te doen en al die mensen te zien die komen kijken. Het is een totale overgave aan de mooiste plek op aarde. Maar het is ook een koortsdroom. Je weet niet wat je meemaakt. Maar wel de mooiste koortsdroom die er is."

Medusa

Ellen ten Damme staat al heel wat jaar op De Parade, dus het enthousiasme van Geert is al iets verder weggezakt. "Het voelt meer als werk", lacht ze. "Ik werk met de teringtyfus. Maar het is leuk." Haar voorstelling heet Club Medusa, een meezingshow met hier en daar wat Oudgrieks. "Ik heb Oudgriekse teksten uitgezocht en verwerkt in nieuwe liedjes en ik vind het heel grappig om dat als een meezinger te presenteren."

De Parade is nog tot en met 9 augustus te bezoeken in het Martin Luther Kingpark. Daarna verhuist het festival naar Utrecht.

Amsterdamse penoze en gezelligheid met Elisabeth Grijzenhout en Roy Dames in De Zwoele Stad

Tue, 28 Jul 2026 17:15:00 GMT

Vierenveertig jaar deed documentairemaker Roy Dames over zijn laatste film 'Het Hart van Amsterdam'. De docu gaat over de grootste spelers in criminele netwerken van de binnenstad en lijkt wel een tijdscapsule. Net als Roys verhalen zelf, trouwens: als hij vertelt over de drugsbazen het verleden, is het net alsof je erbij was. Maar hij moet natuurlijk oppassen met wat hij zegt. En of in Café Nol toch ook weleens een boef aan de bar komt? Eigenaar Elisabeth Grijzenhout kan dat niet bevestigen noch ontkennen, maar het is duidelijk dat iedereen bij haar welkom is. Haar café, de huiskamer van de Jordaan, is al zestig jaar een begrip. Sinds ze een populaire podcast is gestart en veel aanwezig is op sociale media, loopt het storm in de bruine kroeg aan de Westerstraat. Maar de jeugd van tegenwoordig mag zich wel een beetje gedragen, vindt Elisabeth.

Portret WorldPride: Ahmad groeide op als staatloze vluchteling en danst nu over de hele wereld

Mon, 27 Jul 2026 11:00:00 GMT

Als kind van een Syrische moeder en een Palestijnse vader droomde Ahmad Joudeh ervan om danser te worden. In het vluchtelingenkamp waar hij opgroeide, begon Ahmad met dansen en met hulp van Het Nationale Ballet kwam hij tien jaar geleden naar Nederland. Nu danst hij over de hele wereld. "Als staatloze vluchteling moet je altijd bewijzen dat je het verdient om te leven. Door dans vond ik mijn persoonlijkheid."

Graziëlla Hunsel Rivero en Nicolas Aquaa hebben één boodschap in De Zwoele Stad: Zuidoost is the place to be

Thu, 23 Jul 2026 17:15:00 GMT

Niet veel mensen kennen het Groot-Bijlmerplein zo goed als zangeres en sociaal ondernemer Graziëlla Hunsel Rivero. Samen met haar moeder, de legendarische Surinaamse zangeres Anne-Marie Hunsel, opende ze veertig jaar geleden de Amsterdamse Poort. Nu is ze terug met de Zuidoost Jazz Stage, een podium voor muzikaal talent uit Zuidoost en daarbuiten waarmee ze de culturele spotlight voor eens en voor altijd op haar geliefde stadsdeel zet. Chef-kok Nicolas Aquaa opent in datzelfde stadsdeel binnenkort zijn restaurant The Jollof Club. Na een herontdekking van zijn West-Afrikaanse roots, brengt hij de eetcultuur van zijn voorouders nu als fine dining naar het Amsterdamse publiek. Samen vertellen ze presentator Waldy van Geenen over hun liefde voor de Bijlmer en waarom Zuidoost het nieuwe culturele centrum van Amsterdam is - en eigenlijk altijd al was.

Teleurstelling bij bezoekers door stoppen Kwaku Summer Festival: "Het moet blijven"

Thu, 23 Jul 2026 15:58:46 GMT

De aankondiging dat Kwaku Summer Festival gaat stoppen na dit jaar zorgt voor teleurgestelde reacties in Zuidoost. Mensen die het festival graag bezochten kunnen het nieuws nauwelijks geloven en leggen zich er niet direct bij neer. "Ik ga gelijk mensen mobiliseren." In de raad zijn inmiddels vragen gesteld over het besluit.

Volgens de organisatie is het door stijgende kosten, strengere vergunningsvoorwaarden en de toenemende complexiteit van de organisatie niet langer mogelijk het festival betaalbaar en toegankelijk te houden. "Wij willen de entreeprijzen niet nog meer verhogen", vertelt Ivette Forster van de organisatie. "We kunnen niet aan de mensen vragen om 30 euro te betalen. Dan komen ze helemaal niet of dan worden ze nog bozer."

Toegangsprijs

Kritiek kwam er namelijk de afgelopen jaren al, dat de toegangsprijzen stapsgewijs hoger werden. Dit jaar betaalt een bezoeker 15,50 euro voor een dagticket, maar kinderen tot 12 jaar zijn bijvoorbeeld gratis. Mensen die een stadspas hebben kunnen met korting naar binnen. Het streven was altijd om laagdrempelig te zijn, maar de kosten bleven volgens Forster stijgen.

Het is simpelweg te duur geworden om dat streven te halen, erkent de organisator. "Beveiliging kost tonnen, schoonmaak kost tonnen en ook verkeersregelaars kosten tonnen", somt Forster op. "Dan heb je de podia, geluid, licht en rijplaten. Alles wat hier staat en alle medewerkers die je hebt die moeten betaald worden en dat kost ook tonnen. Dan kom je uiteindelijk uit op miljoenen."

Voor bezoekers is het een enorme teleurstelling, maar ook snappen ze de verklaring. "Dat is misschien ook het nadeel geweest van Kwaku, dat ze altijd hebben getracht het zo laagdrempelig mogelijk te houden", vertelt een man. Een vrouw kan het nog niet geloven: "Mensen komen overal vandaan. Wij komen zelf uit Arnhem en ik weet dat we elk jaar met bussen naar Amsterdam gaan. Ik ken zelfs mensen die uit Suriname komen, speciaal voor Kwaku. Dit moet gewoon blijven."

Ook voor Ivette Forster is het een teleurstelling, vertelt ze op het festivalterrein, dat vandaag gesloten is. "Het doet me meer dan ik gedacht had, want ik zit nu op een leeg plein en normaliter denk ik 'morgen gaan we weer verder'. En nu denk ik toch van ja, het is de laatste keer. Dus dat is best verdrietig."

Een definitief einde hoeft dit besluit nog niet te betekenen, vertelt Forster. Het streven is om te kijken naar een nieuwe, toekomstbestendige vorm waarin het festival kan worden voortgezet. " Maar wat het moet zijn dat kan ik op dit moment niet zeggen, want daar heb je echt tijd voor nodig om erover na te denken", waarmee ze ook aangeeft het festival nog niet de rug toe te keren. "Nee, wij willen meedenken. Maar wij gaan het zoals het nu hier staat niet meer organiseren."

Raadsvragen

Er komen nog twee weekenden Kwaku aan, maar aan een afscheid willen ze ook nog niet denken. "Voor mij is het geen laatste weekend. Kwaku festival kan niet weg. Onmogelijk." Ook in de Amsterdamse politiek is er nog geen acceptatie. PRO Amsterdam heeft vragen gesteld in de raad, onder andere om aan te kaarten dat zij de culturele betekenis voor Zuidoost en voor de stad groot vinden.

De Zwoele Stad: Sef en Tom van Kalmthout vinden taal gewoon f*cking vet

Tue, 21 Jul 2026 17:15:00 GMT

Komiek, acteur en rapper Tom van Kalmthout (alias Ron van Zalmsaus) is gek op taal - en dat terwijl hij gezakt is voor zijn eindexamen Nederlands. Als de blonde helft van het comedy-duo 'Rundfunk' speelt hij al jaren zalen en kijkbuizen plat met strakke sketches en slimme grappen. Op ons verzoek dook Tom in de teksten van zijn tafelgenoot Sef. Tien jaar geleden was rapper Yousef Gnaoui ook te gast in De Zwoele Stad, al kan hij het zich even niet meer herinneren. Sindsdien is hij één van de populairste artiesten van het land geworden, won hij twee keer een Edison voor Beste Album van het Jaar en vond hij zichzelf en zijn muziek opnieuw uit in de trio-rapgroep 'IJSLAND'. Hij vertelt hoe zijn boodschap gaandeweg is veranderd en hoe hij zijn rol als artiest en maker nu anders ziet dan vroeger.

Onderwaterconcert in Marnixbad: "Bijna een meditatieve ervaring"

Sat, 18 Jul 2026 05:12:30 GMT

Hoe klinkt een concert onder water? Dat is wat tientallen bezoekers zondag zullen ervaren in het Marnixbad. AT5 was aanwezig bij de generale repetitie.

Het gaat om een project van Pak Yan Lau, Thomas Jaspers en Herman van den Muijsenberg. "Hoe de materialen onder water reageren is heel verschillend. Soms horen we ineens allemaal geluiden dat we denken, wow, geen idee dat je dat onder water hoort", legt Jaspers uit.

Gefascineerd door Amerikaanse kunstenaar

48 jaar geleden vond er in het Marnixbad een soortgelijk onderwaterconcert met fluitjes plaats. Het ging toen om een installatie van de Amerikaanse kunstenaar Max Neuhaus. Van den Muijsenberg zegt dat hij daardoor de afgelopen twee jaar gefascineerd was.

Bij beide concerten komen zondag elk veertig bezoekers. Zij gaan zelf ook het water in en kunnen verschillende posities kiezen, want het geluid klinkt volgens de kunstenaars overal anders.

"Het is geen lasershow, het is niet spectaculair, het is geen poolparty, het is echt werken met de ambiance die we rond ons hebben en de fysische krachten die wij als mens hebben", zegt Lau. Van den Muijsenberg: "Het is bijna een meditatieve ervaring, zou je kunnen zeggen."

Alle kaartjes voor de concerten zijn inmiddels verkocht.

Schrijver Mina Etemad en Zuidoost-royalty Jeffrey Spalburg bespreken grote levensvragen in De Zwoele Stad

Thu, 16 Jul 2026 17:15:00 GMT

Zowel comedian Jeffrey Spalburg als schrijver Mina Etemad zijn niet bang om de moeilijke onderwerpen des levens recht in de ogen aan te kijken. Beiden groeiden op in Nederland als kinderen van een diaspora. Presentator Waldy van Geenen vraagt ze hoe ze omgaan in hun werk met kwetsbare onderwerpen als familiegeschiedenis, onderdrukking en identiteit.

Mina’s boek De zangvogel over haar Iraanse wortels werd lovend ontvangen. Ze vertelt hoe vogels, en dan met name duiven, een belangrijke rol spelen in haar leven als Amsterdammer. Voor Jeffrey is humor de ideale manier om om te gaan met grote vraagstukken. In zijn shows legt hij graag de vinger op de zere plek - het koloniale verleden van Nederland, om maar wat te noemen. Maar altijd met een kwinkslag en goede dosis positiviteit, want zo is hij nu eenmaal.

Bob Sikkes en dj Bella in De Zwoele Stad over het nachtleven, de huizenmarkt en World Pride

Tue, 14 Jul 2026 17:15:00 GMT

Voor velen is Bob Sikkes hét gezicht van de Nederlandse woningmarkt. Maar liefst tien seizoenen lang is hij de aannemer van het populaire programma ‘Kopen Zonder Kijken’. Bobs mede-tafelgast Bella van Buren is een trouwe kijker. DJ Bella is geboren en getogen in het Centrum, in en boven het muzikale café-restaurant Zeppos. Tegenwoordig wordt Bella met haar housemuziek geboekt voor alle hippe clubs en festivals in binnen- en buitenland. TijdensWorld Pride organiseert ze deze zomer het lesbische feest ‘BRUTTA’, het Italiaanse antoniem van ‘bella’, in het Westerpark. Ook voor Bob is Pride belangrijk: zelfs anno 2026 zijn nog weinig mannen openlijk homoseksueel in zijn sector. Samen met Bella en presentator Fabiënne Mucuk memoreert Bob de gouden dagen van de Roxy en de iT, toen de queerscene in Amsterdam wat hem betreft op een hoogtepunt was.

Kunstvrijplaats moet daklozenoverlast onder brug bij Dijksgracht oplossen

Sun, 12 Jul 2026 05:00:00 GMT

Op initiatief van een kunstenaarscollectief gaat het gebied tussen de Dijksgracht en Piet Heinkade in het centrum worden omgetoverd tot graffitivrijplaats en buitensportplek. De plek is momenteel bezet met tentjes, afval en fietswrakken. Een grote groep dak- en thuislozen bivakkeren hier permanent.

Het is een grimmige plek, donker en vies. Naar eigen zeggen komt kunstenaar Lars Brehm er niet graag. Hij zou het stukje tussen de Dijksgracht en de Piet Heinkade graag weer begaanbaar willen maken voor de Amsterdammer. Nadat hij samen met meerdere graffiti-artiesten de twee tunnelgangen naast café Hannekes Boom onder handen nam vorig jaar, besloot hij een groter plan te maken voor het gebied.

Probleemgebied

Momenteel zie je er afval, fietswrakken, vuilnis en barbecues. Spullen die verzameld zijn door de groep dak- en thuislozen die er verblijven. Omwonenden zijn er niet en de horeca-gelegenheid staat al een tijdlang leeg. "Dit gebied is al sinds ik een kleine jongen ben een probleemgebied geweest", vertelt Lars Brehm van kunstplatform Amsterdam Street Art(ASA). "Dus ik denk dat het ook voor de gemeente een heel erg lastige opgave is om hier een goed werkend concept neer te zetten."

Toen Brehm erachter kwam dat de horecagelegenheid leeg stond, ging hij met zijn plan naar een bevriende ondernemer van het Ambassade Hotel. Een samenwerking volgde dat resulteerde in de naam Rafel. Het Ambassade Hotel neemt de horeca voor hun rekening, Brehm met ASA het buitengebied.

Momenteel wordt het pand verbouwd en komt de eerste stap voor de openbare ruimte dichterbij. Er komen panelen aan het hekwerk, waardoor er een graffitivrijplaats wordt gecreëerd. Hier kan jong en oud legaal graffiti spuiten. Maar eerst moet het gebied worden vrijgemaakt, dus moeten de daklozen verplaatsen. "We hebben brieven opgesteld in meerdere talen, de hulpinstanties geïnformeerd en uiteindelijk in gesprek met gemeente en handhaving proberen we duidelijk te maken dat dit er aan zit te komen."

Volgens de initiatiefnemers is de gemeente een belangrijke partner in de plannen. Er moeten plekken komen waar je kunt skaten en apparaten waarmee buiten gesport kan worden. Toevoegingen aan het gebied waardoor mensen zich weer welkom voelen om er te komen.

Een woordvoerder laat namens de stadsdelen Oost en Centrum weten dat ze op de hoogte zijn van plannen. Pas na de zomer komen ze met een besluit of en op welke manier ze meewerken aan het initiatief.

"'Hoe kun je met zo'n junkie werken?', vroegen ze. Maar Herman Brood kwam altijd op tijd"

Sat, 11 Jul 2026 13:59:36 GMT

Bijna tien jaar lang sprak de crew van Herman Brood af bij Café de Toog aan de Nicolaas Beetsstraat in West. Samen met zijn voormalige manager Koos van Dijk en drummer Guzz Genser blikt AT5 op die tijd terug. Volgens zijn manager zou Brood, die vandaag precies 25 jaar geleden overleed, de stad ook nu nog leuk vinden. "Omdat er nog steeds hoeren zijn, nog steeds bordelen, nog steeds casino's. Hij zou zijn geld nog wel kunnen uitgeven."

Rock 'n Roll junkie Herman Brood overleed 25 jaar geleden: AT5 blikt terug

Sat, 11 Jul 2026 06:00:00 GMT

Hij is vandaag 25 jaar dood, maar nog zeker niet vergeten. Op 11 juli 2001 sprong Herman Brood om 13.28 uur van het Hilton Hotel. Wat we toen eigenlijk al wisten, is dat hij -ondanks zijn dood- van blijvende betekenis zou blijven voor de Nederlandse muziek- en kunstwereld. Bij AT5 verscheen Herman regelmatig voor de camera, reden te meer om vandaag terug te blikken op en aantal bijzondere momenten met Amsterdams enige Rock 'n Roll junkie.

Herman Brood zag op 5 november 1946 niet in Amsterdam, maar in Zwolle het levenslicht. In 1964 meldde hij zich aan op de kunstacademie en in 1976 begon hij zijn eigen band: Herman Brood and the Wild Romance. De jaren daarna beleefde de band zijn hoogtijdagen en boekte het ook internationaal succes.

Rond 1979 besloot Brood naar Amsterdam te verhuizen en werd hij ook steeds actiever als kunstenaar. Bovendien werd hij steeds bekende vanwege zijn levensstijl vol drugs, seks en rock 'n roll. AT5 spreekt Herman Brood voor het eerst in 1992, toen hij te gast was in de talkshow AT5 Live met presentatrice Dieuwertje Blok, waar hij zijn nummer 'Everybody Needs a Home' kwam zingen.

Aan zijn voeten, achter de piano, lag zijn hond Iggy, die ook vaak te zien was in zijn kleurrijke kunstwerken. Vlak voordat hij begon met spelen, sprak Brood de wens uit om ooit de koningin te mogen ontmoeten. "Want ik ben geïnteresseerd in het drama achter dusdanig beroemd zijn".

Herman Brood dronk altijd veel en gebruikte een hoop drugs. Niet voor niets hanteerde hij het motto 'sex, drugs en rock-'n-roll'. Toch was hij niet groots fan van het gebruik van softdrugs, zo vertelde hij in 1996 in een zomerprogramma op het terras van de Bulldog op het Leidseplein. "Als ik de zogenaamde softdrugs neem, word ik dusdanig paranoia dat ik moeite heb met het bestellen van een ijsco."

Herman Brood is op dat moment net begonnen met het tekenen van portretten. Hoewel hij op dat moment al 'wereldberoemd' is in Nederland, kent nog niet iedereen hem dan. Een jong meisje schudt haar hoofd als de presentator naar zijn naam vraagt.

Schilderijen, tekeningen en bedrukte wijnflessen: Herman Brood maakte het allemaal. Zijn stijl werd gekenmerkt door een mix van verschillende schildertechnieken en het gebruik van de kleuren geel, blauw en rood. En vergeet natuurlijk niet de herkenbare handtekening van hem die deel uitmaakte van ieder doek.

In 1997 opende hij met een 'live action painting' een nieuwe expositie van zijn werken in Gallery All Art in Amstelveen. "Het stelt heel veel voor, maar iedereen kan het", zei Brood tijdens het schilderen van 'Roodkapje' op straat voor het museum. "Dat wil niet zeggen dat het niets voorstelt, maar iedereen zou het kunnen."

Precies één week voor zijn overlijden sprak AT5 voor het laatst met Herman Brood. Op 4 juli 2001 was hij te gast in het Grand Hotel op de Wallen waar een beeld van hem werd gemaakt voor in het Madame Tussauds. Bezoekers van het wassenbeeldenmuseum vonden toen namelijk dat Brood ontbrak in de collectie van bekende Nederlanders.

"Het mooiste vind ik die wantrouwenden ogen", zei Brood in het Grand Hotel toen hij naast zijn wassen hoofd zat dat werd gemaakt. "Want dat klopt helemaal." Het beeld kreeg eind 2001 een plek in het museum.

De voltooiing van het wassen beeld zou Brood alleen niet meer meemaken. Op woensdag 11 juli maakte hij een einde aan zijn leven door van het Hilton Hotel in Oud-Zuid te springen. In de binnenzak van de 54-jarige zanger en schilder werd een briefje gevonden met de woorden: 'Ik heb er geen zin meer in, misschien zie ik jullie nog wel eens. Maak er een mooi feest van'.

Fans waren kapot van het nieuws en verzamelden zich bij het hotel om Herman een laatste eer te bewijzen. "Hij is een van mijn helden, ik vind het jammer dat hij er niet meer is", aldus een van hen. Aan de voorkant van het hotel werd een plek ingericht waar mensen bloemen konden achterlaten.

De plek veranderde in de dagen na zijn dood in een bedevaartsoord. Duizenden fans kwamen naar het hotel toe om Brood te herdenken en bloemen neer te leggen. Vanwege de enorme toeloop besloot de directie in overleg met de vrouw van Brood een condoleanceregister te openen.

Herman Brood werd op 16 juli 2001 gecremeerd, zijn as werd begraven op begraafplaats Zorgvlied. Voorafgaand aan het afscheid werd hij door vrienden en familie in Paradiso massaal herdacht. Ondanks de oproep van Broods manager Koos van Dijk aan fans om thuis te blijven waren ze massaal aanwezig op en rond het Leidseplein.

Vandaag, ter gelegenheid van de 25e sterfdag van Herman Brood, wordt in het Clayton Hotel om de hoek van het Leidseplein een eerbetoon gehouden. Familie, vrienden en genodigden staan dan stil bij zijn leven en werken.

Het gaat Sarah Janneh en Naaz voor de wind in De Zwoele Stad

Thu, 09 Jul 2026 17:15:00 GMT

In deze winderige aflevering van De Zwoele Stad interviewt Quirien Euwe twee Amsterdammers uit het zuiden van het land: singer-songwriter Naaz Mohammad en theatermaker en actrice Sarah Janneh. Beide vrouwen zijn in hun werk niet bang voor introspectie. Op hun eigen manier zijn ze op zoek naar waar ze vandaan komen en wat dat voor hen betekent. Dat slaat aan: het regent nominaties voor Sarah's show ‘Braboleone’ en de recensenten zijn lyrisch over Naaz’ nieuwe album ‘The Sky Knows I Exist’. Terwijl de zomerwind over de set in de Amsterdamse Poort raast, blaast zij het publiek omver met een indrukwekkende uitvoering van haar Koerdische lied ‘Azadî’.

Vier eeuwen queergeschiedenis in De Nieuwe Kerk: "Er was een homo op tv!"

Thu, 09 Jul 2026 05:00:00 GMT

De gemiddelde Gen Z'er kent niet anders: Pride, het huwelijk voor paren van gelijk geslacht en queer cafés. Maar niet eens zo lang geleden was dat alles lang niet vanzelfsprekend. In de Nieuwe Kerk opent vandaag de tentoonstelling Queer Amsterdam, over de roze geschiedenis van onze stad. En die begint vroeger dan je misschien denkt.

Nee, we zullen hier niet de gehele vierhonderd jaar queer geschiedenis die in De Nieuwe Kerk wordt getoond behandelen, maar ter illustratie beginnen we even in 1632. In de kerk aan De Dam trouwen dan Hilletje Jans en Willem Adriaensz. Enkele jaren daarvoor heeft de bruidegom ervoor gekozen om niet langer als Barbara, maar als Willem door het leven te gaan. Als dit aan het licht komt, wordt het huwelijk niet alleen ontbonden, maar wordt Adriaensz ook voor 24 jaar uit Amsterdam verbannen.

Een tentoonstelling over vierhonderd jaar queer geschiedenis samenstellen is nog niet eenvoudig. De ondertrouwakte van bovenstaand huwelijk is bewaard gebleven, maar dat is dan ook direct een van de weinige objecten uit die periode. De queer geschiedenis is er een van noodgedwongen verborgenheid; de gemeenschap opereerde eeuwenlang in de schaduw, uit angst voor de gevolgen van geldende wetten, normen en tradities.

Zo diende de galerij van het huidige Paleis op de Dam in de 18e eeuw als stiekeme 'kruysplaats', oftewel cruiseplek, waar mannen via kuch- en snuifgeluidjes peilden of de ander zin in had contact.

Vrouwen communiceerden via zogenaamde 'vriendinnenboekjes', vertelt curator Hélène Webers. "Daarvoor gebruikten ze codetaal. Soms plakten vrouwen ook een viooltje op de borst. Daarmee maakten ze duidelijk dat ze op vrouwen vielen, zonder daar expliciet voor uit te komen."

Uiltje

Als Bet van Beeren in 1927 Café 't Mandje aan de Zeedijk opent, houden veel queer Amsterdammers hun homoseksualiteit nog noodgedwongen verborgen. "Zoenen was in het café verboden, handen vasthouden mocht wel", zegt Monique Doppert, auteur van het boek 'Een roze geschiedenis van Amsterdam'.

In het café stond een porseleinen uiltje met een lampje erin, dat Van Beeren aan knipte wanneer er volk binnenkwam dat ze niet vertrouwde of dat wel eens van de politie kon zijn. "Het moest allemaal anoniem en onzichtbaar blijven", vertelt Doppert. "Pas in de jaren zestig zie je dat er meer foto's en video's beschikbaar worden."

Flirten en feest

Zo verscheen in 1964 Brenno Premsela als eerste herkenbare, homoseksuele man op tv, als voorzitter van de Vereniging van Homofielen COC. In de tentoonstelling wordt dit weergegeven via het portret '1964 Broadcast' van Erwin Olaf.

Doppert: "Iedereen had het er de volgende dag over: heb je dat gisteren gezien, er was een homo op tv!'" De groeiende zichtbaarheid maakt de weg vrij voor bredere emancipatie.

Naast de verhalen van strijd en emancipatie, is er in de tentoonstelling ook plek voor verhalen over liefde, flirten en feesten. Zo is er de deurbel van de iconische club Roxy, waar bezoekers zelf ook even mogen aanbellen.

"Vroeger kwam ik hier niet altijd binnen hoor", zegt Doppert, die goede herinneringen heeft aan de in 1999 afgebrande club. "Wat gebeurde hier niet? De bankjes in de lobby waren beroemd vanwege de eerste kus met je nieuwe flirt, het was een hele wilde plek." En met wie Doppert daar allemaal geflirt heeft? "Dat ga ik natuurlijk niet vertellen!"

De tentoonstelling Queer Amsterdam is tot en met 4 april 2027 te zien in De Nieuwe Kerk.

Snorren op en lachen maar: Maike Meijer en Donny Ronny over humor en kwetsbaarheid in De Zwoele Stad

Tue, 07 Jul 2026 17:15:00 GMT

De talkshowtafel van De Zwoele Stad staat dit jaar in de Amsterdamse Poort op het Bijlmerplein. Afgekoeld met schaafijs, waaiers en voetenbadjes, zweten de zestien gasten en vier presentatoren zich door de zwoelste editie ooit. Gesprekken over de zomer, de stad, wat er goed gaat en wat er beter kan. Over cultuur, ondernemerschap, muziek en humor. En natuurlijk over de bloedhitte: want klagen kunnen wij Amsterdammers als geen ander. Kijk nu naar De Zwoele Stad.

Over één ding zijn cabaretiers Maike Meijer en Donny Ronny (voorheen Stefano Keizers) het roerend eens: humor bevrijdt en relativeert alles. Grappen maken is voor hen beide een manier om om te gaan met de moeilijke en ongemakkelijke dingen des levens, zoals genderrollen op werk, het schrijven van een nieuw theaterstuk of de verschrikkingen van de overgang. In deze aflevering van De Zwoele Stad vraagt Sammie van den Broek aan zijn gasten hoe zij in hun werk de grenzen van de humor verleggen en waarom iets flauws als een plaksnor toch altijd zo grappig is.

Mama Baranka-kunstenaar Nelson Carrilho (73) overleden

Mon, 06 Jul 2026 15:25:00 GMT

Hij werd bij het grote publiek bekend door zijn majestueuze bronzen beelden in de openbare ruimte, waaronder Mama Baranka in het Vondelpark: kunstenaar Nelson Carillho. Zaterdag overleed hij op 73-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartstilstand. Met zijn werk, dat geworteld was in Caribisch-Surinaamse tradities, baande hij een weg voor onderwerpen die tot dan toe niet vanzelfsprekend waren in de kunst.

Iedereen die weleens door het Vondelpark of Westerpark fietst, is zijn kunst ongetwijfeld tegengekomen, misschien zonder te weten dat het van Carrilho's hand was. Zijn achtergrond, en die van zijn voorouders, was in zijn werk nooit ver weg.

Carrilho werd geboren op Curaçao, maar verhuisde op elfjarige leeftijd met zijn gezin naar Nederland. Hij volgde de kunstacademie en woonde bijna zijn hele leven in de Jordaan, waar hij in 1982 een ruimte in de Tuinstraat kraakte. Hij zou er ruim vier decennia, tot zijn dood, blijven wonen en werken.

Tijdens een bezoek aan zijn atelier in 2022 zei Carrilho over zijn buurt: "Het mooie van de Jordaan is dat mensen zich openen, dat ze heel gauw met elkaar communiceren, met elkaar praten, en meedoen met alles."

Mama Baranka

Hij liet zich inspireren door zijn Caribisch-Surinaamse achtergrond en door zijn voorouders uit Afrika en India. Discriminatie noemde hij een "uitdaging"; de pijn die eraan ten grondslag lag, vormde een basis voor zijn werk. Hij maakte die geschiedenis zichtbaar door de verhalen te vertellen die tot dan toe niet vanzelfsprekend een plek hadden in de kunst: migratie, de Caribische en zwarte geschiedenis, en het koloniale verleden.

Zijn bekendste werk was Mama Baranka (1984) in het Vondelpark, dat hij maakte naar aanleiding van de racistische moord op de veertienjarige Kerwin Duinmeijer in 1983. Hij kreeg na de moord de opdracht om een portret van Kerwin te maken, maar dat zag Carrilho niet zitten.

"Ik zei: laten we dat alsjeblieft niet doen", vertelde hij in 2023 aan AT5. "Het is niet goed voor de toekomst van onze kinderen als wij altijd maar de mensen die om hun zwarte huid zijn vermoord neerzetten in de openbare ruimte." Volgens Carrilho was kunst over zwarte mensen te vaak gebaseerd op slavernij of slachtofferschap, "en daar had ik geen zin in".

En dus werd het Mama Baranka – Moeder Rots – op de Antillen het symbool van de kracht van zwarte vrouwen. Doordat het beeld niet massief is, maar er gaten in zitten, steken mensen daar bij herdenkingen vaak bloemen door.

Een ander bekend werk is Dragers van Verre (1989) in het Westerpark: twee figuren met een object op hun hoofd dat symbool staat voor de culturele rijkdom die ze met zich meedragen.

In zijn atelier aan de Tuinstraat prijkte een foto van zijn overgrootmoeder Elisabeth Moendi. Zij werd in 1883, samen met haar dochter, 'tentoongesteld' op de Koloniale Tentoonstelling bij het Museumplein, in het kader van de Wereldtentoonstelling.

Carrilho overleed afgelopen zaterdag aan de gevolgen van een hartstilstand.

Festival Vunzige Deuntjes weer op eigen benen: "Omdat we niet opgeven, bestaan we nog"

Sun, 05 Jul 2026 15:00:00 GMT

Urban festival Vunzige Deuntjes vierde dit weekend zijn eerste editie als zelfstandig muziekevenement. Lang was onzeker of het zou blijven bestaan, omdat het grote internationale moederbedrijf Superstruct het festival wilde schrappen. De organisatie heeft zichzelf kunnen terugkopen en met hulp van veel vrijwilligers werd het toch weer een feestje in het Amsterdamse Bos.

Na maandenlange onzekerheid stroomden dit weekend duizenden bezoekers binnen. Tot hun opluchting lukte het de organisatie zich los te koppelen van moederbedrijven ID&T en Superstruct. Ze konden een doorstart maken door zichzelf terug te kopen. "Het is een traditie geworden om bij Vunzige Deuntjes te zijn", vertelt een bezoeker. "We zijn elk jaar hier, wij zijn trouwe supporters, respect dat ze hebben doorgezet."

Trots

Ook festivaldirecteur Arend Wortmann is ontzettend blij dat ze het hiphopfeest hebben kunnen redden. Ze hebben veel support gehad van leveranciers die hen ruim de tijd gaven met betalen en ook van medewerkers die zich veelal op vrijwillige basis hebben ingezet om het festival mogelijk te maken. "We hebben gewoon in een hele rare tijd gezeten. We hadden zakelijke hoofdpijn. Maar we kunnen door en onze prioriteit is dit jaar een goed festival neerzetten. En daar ben ik trots op."

Vorig jaar kwam het internationale Superstruct in opspraak nadat bekend werd dat het banden onderhoudt met Israëlische bedrijven die schadelijk zouden zijn voor Palestina. Artiesten zegden daarop massaal hun optredens op festivals als Zwarte Cross en Milkshake af. Daarnaast veranderde Superstruct van koers en schrapte het kleinere festivals zoals Open Air en Vunzige Deuntjes. Die laatste wist zichzelf uiteindelijk toch te redden.

Bellen voor een gratis mop: De Kleine Komedie opent de Geinlijn

Sun, 05 Jul 2026 11:30:00 GMT

Een 020-nummer speciaal voor de moppenliefhebber. De Kleine Komedie is in de zomer dicht en opent daarom de Geinlijn. Wie belt krijgt van een bekende Nederlandse cabaretier een mop te horen.

Een breed scala aan langere, maar ook hele snelle raadsels en moppen zijn aan de andere kant van de lijn te beluisteren wanneer je de Geinlijn belt. Het is niet met een groter doel, gewoon voor een glimlach voor wie dat kan gebruiken, zegt artistiek leider Floor Nicolas van De Kleine Komedie.

Gratis telefoonnummer

Het gratis telefoonnummer is al meer dan duizend keer gebeld op de eerste dag, vertelt Nicolas. En wie je dan aan de lijn krijgt? "Bijvoorbeeld Kasper van der Laan, Youp van 't Hek of Sara Kroos", legt ze uit. "Het zijn eigenlijk de spelers van de komedie."

Wie nog niet gevraagd is om een mop in te lezen is Arie van de Velden, de bekende moppentapper van Café De Amstel. Hij bundelde zijn moppen in een boek en verkoopt theaterzalen uit tegenwoordig, maar hij kreeg nog geen belletje van De Kleine Komedie. Maar Floor Nicolas vertelt op beeld: "Het proces loopt nog, dus stuur maar in Arie."

Geheim van een goede mop

In zijn kroeg vertelt hij wat de kracht van een goede mop is. "Het moet vooral een beetje een verhaaltje zijn", legt Van de Velden uit. Ook moet je je publiek zorgvuldig kiezen en ook is niet elke grap voor elke toehoorder. Na een paar keer met de Geinlijn gebeld te hebben weet Arie één ding: hij vindt zijn eigen moppen zeker een meerwaarde voor de lijn.

Het idee van deze telefoonlijn is overigens niet nieuw. Het is gebaseerd op een idee uit de jaren 70 van Max Tailleur. Ook toen kon je bellen voor een mop. Floor Nicolas van de Kleine Komedie belde vroeger al met die lijn, maar ook de nieuwe Geinlijn heeft ze al regelmatig geprobeerd. "Al tien keer, maar ook een paar keer om te testen", geeft ze aan. "Best wel vaak denk ik, ik blijf het doen want ik ben verslaafd."

Scholieren Flevoparkschool lopen eigen Bigi Spikri: "Iedereen moet weten dat het Keti Koti is"

Wed, 01 Jul 2026 13:50:00 GMT

Een stoet scholieren van de Flevoparkschool in Oost trok vandaag door de buurt met een door henzelf georganiseerde Bigi Spikri. Met deze feestelijke optocht willen ze bewustzijn creëren over het slavernijverleden in zowel de school als de buurt. "Zo wordt de geschiedenis doorgegeven"

"Het is leuk omdat iedereen aan het dansen is", zegt een van de scholieren. "Wat ik nog leuker vind, is dat we met z'n allen kunnen lopen."

'Sommigen kennen 1 juli niet'

"Iedereen moet het weten. Ouders moeten het weten. Leerlingen moeten het weten. De buurt moet het weten", vertelt leerkracht Ria van Dorpel trots. "We proberen zoveel mogelijk mensen nieuwsgierig te maken. Want sommige mensen weten niet dat het vandaag 1 juli is. Dat het de afschaffing van de slavernij was."

De buurt is ook enthousiast. "Het is heel goed voor de bewustwording", zegt een bewoner. "Ook goed dat de kinderen hier al over leren. Voor mijn gevoel heb ik dat vroeger niet gehad op school, op deze manier", vertelt een ander.

Boek vol met 'krankzinnige avonturen' op de gracht: "Waterpoes III is gezonken"

Mon, 29 Jun 2026 11:30:00 GMT

Schrijver en tekenaar Gabriël Kousbroek noemt zichzelf een nozem op het water. Over dat vrijheidsbesef en alle bootjes die hij ooit had, schreef hij het boek Waterpoes.

Eigenlijk is zijn kanariegele bootje een beetje te klein naar zijn smaak, zegt Gabriël Kousbroek terwijl hij een mastknoop legt aan de lantaarnpaal. Zijn vorige boot Waterpoes III was een stuk groter, daar kon je wel met acht mensen in varen. "Maar die is helaas gezonken. Hoe dat is gebeurd, lees je in mijn boek."

Dat boek is een botografie, een autografie over zijn leven, aan de hand van alle bootjes waar hij in de stad mee heeft gevaren. Een hoofdrol is in het boek weggelegd voor beste vriend Ivo, met wie hij 'krankzinnige' dingen beleefde, zoals een aanhouding door de waterpolitie nadat ze 's nachts op plundertocht door de NDSM-werf gingen.

Maar het boek gaat over meer dan alleen varen. "Die bootjes zeggen iets over mijn vrijheidsdrang en het feit dat je vogelvrij kunt zijn," vertelt hij. "Dat je overal kunt komen en de meest schurfterige boten tegenkomt. Een nozem zijn op de gracht, that's it."